Park ten jest najbardziej na wschód wysuniętą częścią ZJPK. Park leży na styku trzech krain geomorfologicznych: Wyżyn Krakowskiej i Miechowskiej oraz Kotliny Sandomierskiej. Obejmuje Dolinę Dłubni i przylegającą do niej wierzchowinę z kompleksami leśnymi. W krajobrazie doliny występują charakterystyczne przełomy przez wapienne skałki jurajskie, a w górnych odcinkach bocznych dolin głębokie wąwozy lessowe. W górnej części dorzecza Dłubni znajdują się interesujące "pulsujące" źródła. Pod względem florystycznym i faunistycznym teren Parku jest słabo rozpoznany.